Werv4elwind

Wervelwind, het laatste boek in de Azie serie van de befaamde auteur James Clavell. Moge alles wat heilig is zijn ziel hebben. Hoewel hij de 70 gepasseerd was toen hij overleed is het een gemis voor de literatuur.

Na het feodale Japan, het Jappen Kamp in WWII (spijtig dat in Nederland de Japanse capitulatie niet grootschalig herdacht wordt) Hong-Kong gaat dit boek over Iran en de verandering van regime. Het oude regime en de vooruitgang naar het Iran onder de Grote Geestelijke leider Khomeinie.

Ook dit boek is weer een echte James Clavell, het boek kost absurd lang om te luisteren (3 daisy schijven en is een uur of 70). Oftewel een heerlijke dikke pil die mij tijdens het luisteren geholpen heeft enkele ondernemingsplannen te schrijven (waar ik financiering voor ga zoeken). Het betreft:

a. Een Nederlandstalig radio project

b. Een seminar project in Nederland, USA en Hong-Kong,

In het geval speelt deze mooie roman af rond een helikopter charter maatschappij welke voor verschillende Iraanse overheidsbedrijven werkzaam is. Uiteraard zijn er de standaard intriges die bij ieder familiebedrijf horen, van een concern dat wereldwijd actief is.

Wat de boeken van James Clavell zo interessant maakt is iets simpels. Met uitzondering van Koning Rat / Rattenkoning grijpen alle boeken op elkaar terug. Oftewel het feodale Japan behelst families die in Wervelwind terug komen. Iets wat ik (ook in tv series) waardeer. De reden is dat het dan een leuk iets is om half luisterend te volgen en de hersenen te prikkelen.

De boeken zijn zeer zeker een aanrader om weg te werken. Heerlijk in de zomer. Of in het vliegtuig.

Advertenties

Joyce Korsten en het ongenoegen om haar te kennen

Onlangs heb ik het genoegen gehad een gesprek van Joyce Korsten af te luisteren. Een vrouw die werkzaam is voor een toeleverancier van de gemeente Eindhoven en ze dacht waarschijnlijk dat een beetje het hardwerkende deel der natie pesten een zinvolle dagbesteding is. Moet ze, uiteraard, zelf weten. Iedereen heeft (en gun ik ze ook) een gelukkig leven. Leven en laten leven is mijn divies met de kamptekening dat iedereen voor zijn eigen geluk moet zorgen. Als daar het pesten van mensen onderdeel van is moet je dat vooral zelf weten. Kom je mij op je pad tegen kan je hem keihard terug verwachten.

Nou zal ik de details van het gesprek je besparen. Komt erop neer dat de gemeente haar gestuurd heeft. Tsja, een organisatie die zeer welwillend mee heeft gewerkt een achteroom van mij naar Neuengamme te deporteren, die valse beloftes maakt (relatie van me heeft zelfmoord proberen te plegen, is mislukt en wilde Limburg ontvluchten naar Eindhoven. Gemeente was eerst zeer bereidwillig om later te zeggen: sorry we kunnen niets dus rot maar lekker verder en veel succes de volgende keer. Daarnaast vergeet ze iets: de gemeente wilt en kan niets. De gemeente Eindhoven is niets meer dan een onderdeel van de gemeentewet. Niets meer, een stuk papier die niets uit zichzelf kan, snel ontvlamd (zoals al het papier). Het zijn de mensen die iets doen en de grote vraag is welke ambtenaar heeft zijn van nature aangeboren luiheid overwonnen, heeft besloten niet een tukkie te doen, naar naar de koffieapparaat te lopen, de secretaresse een beurt te geven of wat ze daar bij de gemeente Eindhoven dan maar doen. Nee, Joyce Korsten is gestuurd.

Nou heb ik de eigenschap om mijn mond niet te houden, de eigenschap om alles openbaar te maken wat ik openbaar wil maken en ik hou mensen aan hun woord. Dat is iets waar ze bij de gemeente Eindhoven niet van gediend zijn. Dat is, uiteraard, geen probleem. Immers is fatsoen of eerlijkheid geen vereiste om bij de gemeente Eindhoven of de Nederlandse overheid te werken. Gewoon bevelen opvolgen, geen vragen zeggen en kunnen Ich haben est nicht gewuscht is meer dan genoeg. Waarschijnlijk botert het daarom niet tussen mij en de overheid.

Nou heb ik geprobeerd Joyce Korsten per email te bereiken. Dat is mislukt, daarop een klacht via de website van haar werkgever ingediend. Met de opmerking dat ik graag in contact kom met haar. Moet toegeven dat personeel dit snel heeft opgepakt en bij haar het verzoek neergelegd mij te contacteren. Dat ze dit laatste niet gedaan heeft toont haar fatsoen (of totaal gebrek eraan) aan. Dus ze zit op haar plaats: bij de overheid.

Ik had aangekondigd onderzoek naar haar te doen en dat ik haar in het BIG-register (hier staan alle zorgprofessionals in geregistreerd) om te zien wat haar specialisatie is, wat ze doet en kan etc. Echter kon ik op haar naam geen registratie aankomen. Nou is de kans, zeker in het Katholieke Zuiden, zeer groot dat ze meerdere namen heeft en een roepnaam heeft. Dan ze ze op haar officiƫle naam wel vindbaar zijn en op haar roepnaam niet.

Wat wekt mijn verbazing. Omdat ik een klacht tegen haar had ingediend en een klacht wilde (nou gaat die er zeker komen) bij het Medisch Tucht College heeft ze aangifte bij de Politie gedaan van smaad. Nou moet ze vooral zelf weten of ze dat doet. Ik moet daarbij zeggen dat ik de grootste moeite had om niet al lachend over de grond te rollen. Ter verheldering (om de absurditeit aan te tonen):

a. Ik ben ontevreden / boos (niets mis mee),

b. De door haar verstrekte contact gegevens functioneren niet,

c. Ze is gevraagd mij te contacteren en dit doet ze niet,

d. Ik dien een klacht bij haar baas in en kondig mijn MTC intenties aan,

e. Ze doet aangifte,

Eigenlijk ben ik verbaasder dat de Politie hier op in is gegaan. Op dit moment is er een officier van justitie van het Openbaar Ministerie aan het overwegen of ik voor de rechter moet komen. Die OvJ had ook andere (naar mijn onbescheiden mening zinnigere) dingen kunnen doen. Men schreeuwt moord en brand over drugs criminaliteit, georganiseerde criminaliteit, afreizers naar Islamitsiche Staat, radicale Moslims en ga zo maar door. Nee, iemand gaat nu overwegen of dit illegaal is.

Het is gewoon jammer van de energie dat de Politie in deze absurde gedachten gang meegaat. Waarom al die negatieve energie en niet gewoon zeggen: get over it, ga iets zinnigs doen. Werken, stofzuigen of een zinvollere invulling van je leven zoeken. Nog beter: zorg dat je een goede beurt krijgt, heb je schijnbaar nodig.

Nou wil ik best mee werken met een verhoor van de Politie, we hebben in Nedelrand het prachtige zwijgrecht. Zat advocaten om mee rond de tafel te zitten en in het ergste geval is er altijd wel een land waar ik als vluchteling asiel kan krijgen. Gewoon om voorbereid te zijn als je met de overheid praat. Je weet nooit wat ambtenaren doen. Zijn ambtenaren te vertrouwen? Zeer zeker. Zoals je een valse adder vertrouwt.

Was dus een beetje overdreven, was ook niet echt nodig. Dit roept wel enkele vragen bij mij op:

a. Waarom gaat de Politie hierin mee,

b. Hoe snel is Joyce Korsten op haar pik getrapt (schijnbaar heel snel),

c. Waarom al die negatieve energie,

Over het feit dat Joyce Korsten (in ieder geval onder die naam) verschillende linkedin profielen bestaan zal ik niets zeggen. Meer hondjes heten fikkie. Enige in aanmerking komende profielene zijn die van iemand die verbonden is aan WijEindhoven en iemand die verbonden is aan Novadik-Kenton. Beide profielen vertonen opvallend veel vergelijking:

a. Werkzaam geweest in Ghana (WijEindhoven directrice is in opspraak geweest omdat ze bij Bijzonder Jeugdwerk geld heeft gestoken in een project in Senegal van haar vriend, of die geselecteerd is op een extra centimeter piemel weet ik niet),

b. WijEindhoven was werkgever. Actueel of historisch (vrij bijzonder want zo oud is WijEindhoven niet),

Het leuke hieraan is echter iets anders. De rest vaan haar leven zal ik alle beschikbare informatie over Joyce Korsten verzamelen. Kan (gelukkig) geheel geautomatiseerd. Iets wat wel zo makkelijk is en iedere twee weken even inlezen. Wat dit leuker maakt is wat anders. Heb afgesproken een radio programma voor een New Yorks radiostation te gaan produceren en presenteren. 1 Uur per werkdag in de spits. Hier komt een aparte productiemaatschappij voor. Deze moet nog geregistreerd worden en dit zal gebeuren in:

a. Nederland,

b. Panama,

c. Dominica,

d. Hong-Kong,

e. Verenigde Staten,

Het belangrijkste verschil hierin (voor mij) is het Amerikaanse fairness act (zeer populair om kritische media kapot te procederen), de ver gaande Amerikaanse vrijheid van meningsuiting, mogelijkhedne tot visa / werkvergunningen (Hong-Kong, VS) en fiscaliteit. Nou is een leuk neven effect dat je ondersteuning van je ambassade kan krijgen en als programmamaker kan je jezelf meer veroorloven. Lijkt me wel leuk: microfoon onder haar neus met vraag: why you violate people privacy, why you vilate property law, why are you lying, are you parents proud upon you? Moet eigenlijk een tv camera bij, heb zo’n idee dat dit hilarisch gaat worden.

Met een beetje geluk komt daar dan weer aangifte op en kan daar een diplomatieke rel uit ontstaan. Nee, Eindhoven is eigenlijk best leuk. Nu nog bedenken hoe ik met Joyce Korsten ga spelen en helemaal dubbel ga liggen van het lachen. Vrees echter voor haar dat haar familie dit niet gaat waarderen. Ach ja, ze kan altijd postbesteller of sekswerker worden. Zeer nette en respectabele beroepen die legaal zijn.

De Hel bestaat

De hel bestaat. Dat is een weinig positieve titel voor een blog post. De post zal vrij helder zijn en heeft inmiddels rond het stadhuis een hoop mensen angst ingeboezemd: ik kom met een tweede boek. Mijn eerste boek doet het redelijk en zal het beter gaan doen naarmate ik meer met media doe.

Het boek zal niet als titel De Hel bestaat krijgen om een simpele reden. Het is een grote belediging voor iedereen die in God geloofd. De Christelijke mensen in de wereld zullen zeer boos zijn als je een boek zo zou noemen. Daar ik het voor een gedeelte moet hebben van de Christelijke doelgroep is dit wel zo verstandig.

Het boek gaat over iets simpels: wat er fout is aan Eindhoven, Nederland. Waarom ik weg vlucht en wat mijn prive ervaringen met deze stad zijn. Of het nu betrekking heeft op ambtenaren, de gebeurtenissen rond mijn geboorte of wat dan ook. Alles gaat openbaar en (zoals het hoort) met naam en toenaam.

Iets wat de mensen die onder de tags vermeld staan niet echt zullen waarderen. Inmiddels heb ik iedereen, behalve 1, benadert voor informatie. De laatste persoon komt later wel. Deze moet ik eerst even bellen (per skype) en dan doodleuk mededelen dat ik een boek schrijf en daarin minimaal 3 pagina’s aan haar ga wijden.

Mijn problematische relatie met de gemeente Eindhoven zal daarmee verheldert worden. Daarnaast heeft het boek (voor mij) een therapeutische werking. Ik moet alle bruggen achter mij verbranden en dan is zo’n boek een mooie methode. Een methode om iedereen ook meteen een alternatieve methode van functioneren te realiseren. Een methode waarin de overheid stopt met het pesten van het hardwerkende deel van het land, een overheid en systeem waar de samenleving weer tot succes kan komen. Een samenleving waarin hard werken, verstand dingen zijn die we waarderen en toejuichen in plaats van het socialistische a communistische systeem dat we op dit moment in Nederland hebben.

Tot slot: zonder doelstelling kom je nergens. Ik zal helder zijn: in het Nederlands wil ik 500 boeken verkopen en in de Engelstalige wereld zo’n 10.000. Alles met naam en toenaam. Gewoon om duidelijk te maken wat voor stad Eindhoven is, wat voor land Nederland is.

Nobel House

Nobel House speelt zich af in de Jaren ’70 van de vorige eeuw in de stad waar ik mijn holding heb gevestigd: Hongkong. De stad die op dat moment een onderdeel van het Britse rijk was. Een stad die tot op het bot verdeeld was en waar (wat mij betreft hangt die er nog steeds) een heldere geur hangt: de geur van geld.

In een tijd waar smokkelen een normaal iets is, een tijd dat de wereld aan het veranderen was. Inmiddels is de stad onderdeel van het Rijk van het Midden. Een rijk dat aan het ontwaken is en de wereld, ongetwijfeld, zal doen verbazen.

Het boek is weer ouderwets dik, zoals verwacht mag worden van James Clavell. Een uurtje of 60 a 70 om te luisteren.

Het mooie van deze boekenserie is dat facetten uit de eerste boeken terugkomen. Of het nu de kwestie rond de halve muntjes betreft, de familie geschiedenis en de mentaliteit die er duidelijk is:

 

Rattenkoning

Rattenkoning, het boek van James Clavell dat zich afspeelt in een van de meest verschrikkelijke Japanse concentratiekamp uit de periode WWII. Een periode die, gelukkig, al zeer lang achter ons ligt en onderdeel van de geschiedenis is.

Het bijzondere is dat dit boek een relaas geeft over de Britsd – Amerikaanse samenwerking tussen een zwarthandelaar. Iemand die weet te overleven en zijn groep lotgenoten in leven weet te houden door te handelen. Winstbejag kan zoveel mooie secundaire gevolgen hebben.

Het meest bijzondere van dit, voor James Clavvels doen zeer dunne boek, is een handeltje in rattenvlees. Vlees welke als sate verkocht wordt. Vlees dat niet aan de bewakers maar ook aan gevangenen verkocht wordt en dat de priester van het kamp eentje steelt.

Het concentratiekamp in Azie is iets wat we in de Europese geschiedenis veel te weinig aandacht geven. Alsof het niet telt. Het is ernstig dat we dit stuk geschiedenis vergeten. Zeker daar er vele landgenoten in beland zijn. De herdenking is ingepland op een moment dat niemand het kan volgen.

Rattenenkoning

Rattenkoning, het boek van James Clavell dat zich afspeelt in een van de meest verschrikkelijke Japanse concentratiekamp uit de periode WWII. Een periode die, gelukkig, al zeer lang achter ons ligt en onderdeel van de geschiedenis is.

Het bijzondere is dat dit boek een relaas geeft over de Britsd – Amerikaanse samenwerking tussen een zwarthandelaar. Iemand die weet te overleven en zijn groep lotgenoten in leven weet te houden door te handelen. Winstbejag kan zoveel mooie secundaire gevolgen hebben.

Het meest bijzondere van dit, voor James Clavvels doen zeer dunne boek, is een handeltje in rattenvlees. Vlees welke als sate verkocht wordt. Vlees dat niet aan de bewakers maar ook aan gevangenen verkocht wordt en dat de priester van het kamp eentje steelt.

Het concentratiekamp in Azie is iets wat we in de Europese geschiedenis veel te weinig aandacht geven. Alsof het niet telt. Het is ernstig dat we dit stuk geschiedenis vergeten. Zeker daar er vele landgenoten in beland zijn. De herdenking is ingepland op een moment dat niemand het kan volgen.

Shogun

Shogun, een redelijk populaire tv serie gemaakt op basis van een zeer mooi boek van James Clavell. Welke gaat over het feodale Japan, ontsloten door de Nederlanders en de belevenissen. Een boek dat een flinke kluif is, qua luisteren meer dan 40 uur.

Het boek heb ik geluisterd in een serie waarin ik alle James Clavell boeken aan het luisteren ben: van de eerste tot de laatste. Een zeer tijdrovende klus maar gedurende die tijd kan ik wat plannen (in opdracht) uitwerken.

Het meest intrigerende is het totale respect voor het leven. Iets wat naar voren komt in samoeraij die van een rots af springen om de aandacht op iets te plaatsen.

Het boek bevat een zeer bijzondere martel combinatie:

a. Hollandse soep (men nemen een Nederlandse scheepsjongen en die kook je op een hout vuur op zo’n methode dat hij de nacht blijft leven en het vlees zo gaar is dat het van de botten geplukt kan worden. Veronderstel dat het met rijst en groente best een lekker en eetbaar iets kan worden,

b. Gevangenen opsluiten in een gat onder de grond waar je ook afval water bij gooit,

Ik zal niet zeggen dat je dit allemaal zelf moet gaan doen. Wat ik wel zeg: lees het boek. De tv serie moet ik nog kijken. Heb echter het idee dat (zoals altijd) het boek beter is.