Joyce Korsten en het ongenoegen om haar te kennen

Onlangs heb ik het genoegen gehad een gesprek van Joyce Korsten af te luisteren. Een vrouw die werkzaam is voor een toeleverancier van de gemeente Eindhoven en ze dacht waarschijnlijk dat een beetje het hardwerkende deel der natie pesten een zinvolle dagbesteding is. Moet ze, uiteraard, zelf weten. Iedereen heeft (en gun ik ze ook) een gelukkig leven. Leven en laten leven is mijn divies met de kamptekening dat iedereen voor zijn eigen geluk moet zorgen. Als daar het pesten van mensen onderdeel van is moet je dat vooral zelf weten. Kom je mij op je pad tegen kan je hem keihard terug verwachten.

Nou zal ik de details van het gesprek je besparen. Komt erop neer dat de gemeente haar gestuurd heeft. Tsja, een organisatie die zeer welwillend mee heeft gewerkt een achteroom van mij naar Neuengamme te deporteren, die valse beloftes maakt (relatie van me heeft zelfmoord proberen te plegen, is mislukt en wilde Limburg ontvluchten naar Eindhoven. Gemeente was eerst zeer bereidwillig om later te zeggen: sorry we kunnen niets dus rot maar lekker verder en veel succes de volgende keer. Daarnaast vergeet ze iets: de gemeente wilt en kan niets. De gemeente Eindhoven is niets meer dan een onderdeel van de gemeentewet. Niets meer, een stuk papier die niets uit zichzelf kan, snel ontvlamd (zoals al het papier). Het zijn de mensen die iets doen en de grote vraag is welke ambtenaar heeft zijn van nature aangeboren luiheid overwonnen, heeft besloten niet een tukkie te doen, naar naar de koffieapparaat te lopen, de secretaresse een beurt te geven of wat ze daar bij de gemeente Eindhoven dan maar doen. Nee, Joyce Korsten is gestuurd.

Nou heb ik de eigenschap om mijn mond niet te houden, de eigenschap om alles openbaar te maken wat ik openbaar wil maken en ik hou mensen aan hun woord. Dat is iets waar ze bij de gemeente Eindhoven niet van gediend zijn. Dat is, uiteraard, geen probleem. Immers is fatsoen of eerlijkheid geen vereiste om bij de gemeente Eindhoven of de Nederlandse overheid te werken. Gewoon bevelen opvolgen, geen vragen zeggen en kunnen Ich haben est nicht gewuscht is meer dan genoeg. Waarschijnlijk botert het daarom niet tussen mij en de overheid.

Nou heb ik geprobeerd Joyce Korsten per email te bereiken. Dat is mislukt, daarop een klacht via de website van haar werkgever ingediend. Met de opmerking dat ik graag in contact kom met haar. Moet toegeven dat personeel dit snel heeft opgepakt en bij haar het verzoek neergelegd mij te contacteren. Dat ze dit laatste niet gedaan heeft toont haar fatsoen (of totaal gebrek eraan) aan. Dus ze zit op haar plaats: bij de overheid.

Ik had aangekondigd onderzoek naar haar te doen en dat ik haar in het BIG-register (hier staan alle zorgprofessionals in geregistreerd) om te zien wat haar specialisatie is, wat ze doet en kan etc. Echter kon ik op haar naam geen registratie aankomen. Nou is de kans, zeker in het Katholieke Zuiden, zeer groot dat ze meerdere namen heeft en een roepnaam heeft. Dan ze ze op haar officiële naam wel vindbaar zijn en op haar roepnaam niet.

Wat wekt mijn verbazing. Omdat ik een klacht tegen haar had ingediend en een klacht wilde (nou gaat die er zeker komen) bij het Medisch Tucht College heeft ze aangifte bij de Politie gedaan van smaad. Nou moet ze vooral zelf weten of ze dat doet. Ik moet daarbij zeggen dat ik de grootste moeite had om niet al lachend over de grond te rollen. Ter verheldering (om de absurditeit aan te tonen):

a. Ik ben ontevreden / boos (niets mis mee),

b. De door haar verstrekte contact gegevens functioneren niet,

c. Ze is gevraagd mij te contacteren en dit doet ze niet,

d. Ik dien een klacht bij haar baas in en kondig mijn MTC intenties aan,

e. Ze doet aangifte,

Eigenlijk ben ik verbaasder dat de Politie hier op in is gegaan. Op dit moment is er een officier van justitie van het Openbaar Ministerie aan het overwegen of ik voor de rechter moet komen. Die OvJ had ook andere (naar mijn onbescheiden mening zinnigere) dingen kunnen doen. Men schreeuwt moord en brand over drugs criminaliteit, georganiseerde criminaliteit, afreizers naar Islamitsiche Staat, radicale Moslims en ga zo maar door. Nee, iemand gaat nu overwegen of dit illegaal is.

Het is gewoon jammer van de energie dat de Politie in deze absurde gedachten gang meegaat. Waarom al die negatieve energie en niet gewoon zeggen: get over it, ga iets zinnigs doen. Werken, stofzuigen of een zinvollere invulling van je leven zoeken. Nog beter: zorg dat je een goede beurt krijgt, heb je schijnbaar nodig.

Nou wil ik best mee werken met een verhoor van de Politie, we hebben in Nedelrand het prachtige zwijgrecht. Zat advocaten om mee rond de tafel te zitten en in het ergste geval is er altijd wel een land waar ik als vluchteling asiel kan krijgen. Gewoon om voorbereid te zijn als je met de overheid praat. Je weet nooit wat ambtenaren doen. Zijn ambtenaren te vertrouwen? Zeer zeker. Zoals je een valse adder vertrouwt.

Was dus een beetje overdreven, was ook niet echt nodig. Dit roept wel enkele vragen bij mij op:

a. Waarom gaat de Politie hierin mee,

b. Hoe snel is Joyce Korsten op haar pik getrapt (schijnbaar heel snel),

c. Waarom al die negatieve energie,

Over het feit dat Joyce Korsten (in ieder geval onder die naam) verschillende linkedin profielen bestaan zal ik niets zeggen. Meer hondjes heten fikkie. Enige in aanmerking komende profielene zijn die van iemand die verbonden is aan WijEindhoven en iemand die verbonden is aan Novadik-Kenton. Beide profielen vertonen opvallend veel vergelijking:

a. Werkzaam geweest in Ghana (WijEindhoven directrice is in opspraak geweest omdat ze bij Bijzonder Jeugdwerk geld heeft gestoken in een project in Senegal van haar vriend, of die geselecteerd is op een extra centimeter piemel weet ik niet),

b. WijEindhoven was werkgever. Actueel of historisch (vrij bijzonder want zo oud is WijEindhoven niet),

Het leuke hieraan is echter iets anders. De rest vaan haar leven zal ik alle beschikbare informatie over Joyce Korsten verzamelen. Kan (gelukkig) geheel geautomatiseerd. Iets wat wel zo makkelijk is en iedere twee weken even inlezen. Wat dit leuker maakt is wat anders. Heb afgesproken een radio programma voor een New Yorks radiostation te gaan produceren en presenteren. 1 Uur per werkdag in de spits. Hier komt een aparte productiemaatschappij voor. Deze moet nog geregistreerd worden en dit zal gebeuren in:

a. Nederland,

b. Panama,

c. Dominica,

d. Hong-Kong,

e. Verenigde Staten,

Het belangrijkste verschil hierin (voor mij) is het Amerikaanse fairness act (zeer populair om kritische media kapot te procederen), de ver gaande Amerikaanse vrijheid van meningsuiting, mogelijkhedne tot visa / werkvergunningen (Hong-Kong, VS) en fiscaliteit. Nou is een leuk neven effect dat je ondersteuning van je ambassade kan krijgen en als programmamaker kan je jezelf meer veroorloven. Lijkt me wel leuk: microfoon onder haar neus met vraag: why you violate people privacy, why you vilate property law, why are you lying, are you parents proud upon you? Moet eigenlijk een tv camera bij, heb zo’n idee dat dit hilarisch gaat worden.

Met een beetje geluk komt daar dan weer aangifte op en kan daar een diplomatieke rel uit ontstaan. Nee, Eindhoven is eigenlijk best leuk. Nu nog bedenken hoe ik met Joyce Korsten ga spelen en helemaal dubbel ga liggen van het lachen. Vrees echter voor haar dat haar familie dit niet gaat waarderen. Ach ja, ze kan altijd postbesteller of sekswerker worden. Zeer nette en respectabele beroepen die legaal zijn.

Advertisements

Een gedachte over “Joyce Korsten en het ongenoegen om haar te kennen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s